WSKAZÓWKI METODYCZNE DOTYCZĄCE REALIZACJI PROGRAMU 3iM

WSKAZÓWKI METODYCZNE DOTYCZĄCE REALIZACJI PROGRAMU 3iM

 

Trener przed przystąpieniem do realizacji zajęć – w ramach poszczególnych tematów, powinien zapoznać się z celami szkolenia, materiałami do studiowania  dla uczestników oraz literaturą uzupełniającą.

Preferencje metodyczne warsztatów ukierunkowane są na tutoring, trening grupowy oraz nielinearne techniki przekazu treści /mapy myśli/.

W przypadku tutoringu naprowadzamy uczestników szkolenia na kluczowe treści – tak, aby ich autorstwo przypadało grupie – jako całości. Proponowane ścieżki majeutyczne /ciągi pytań i odpowiedzi/ nie są obowiązującymi schematami i służą jedynie jako podpowiedź możliwych rozwiązań.

W żadnym przypadku nie należy trzymać się sztywno wytyczonej ścieżki- np. kolejności pytań lub reagować negatywnie na odpowiedzi wychodzące poza przygotowany wcześniej schemat. Ważny jest efekt, konkluzja do której ma dojść grupa, natomiast ścieżka jaką będzie podążała- jest wskazówką dla trenera – z jakimi umiejętnościami informacyjnymi, asocjacyjnymi oraz problemowymi – ma do czynienia i na które elementy programu położyć szczególny nacisk, w reakcji na zauważone potrzeby i luki.

Pierwszą lub jedną z pierwszych ścieżek majeutycznych – zakończonych sukcesem – trener uzupełnia dodatkową meta informacją dla słuchaczy na temat zastosowanej  przez siebie techniki i uzupełnia krótkich komentarzem zwracającym uwagę na możliwości jej wykorzystania w pracy 3iM. Jest to też okazja do podzielenia się uwagami z tymi, którzy wcześniej taką technikę stosowali – w sposób mniej czy bardziej spontaniczny.

Podobnie, jak w przypadku innych technik pracy grupowej, takich, jak burza mózgów, na etapie zgłaszania propozycji autorskich, zachować należy szczególną ostrożność w emocjonalnej ocenie odpowiedzi na pytania formułowane w ścieżce majeutycznej.

Pomocną techniką w prowadzeniu tego typu warsztatów jest mapowanie myśli: tworzenie mapy myśli wraz z uczestnikami, w trakcie prezentowanych treści. Prowadzenie grupy ścieżką majeutyczną-  połączone z graficzną ilustracją – pozwala uczestnikom śledzić tok myślenia, a jednocześnie  poznawać lub utrwalać umiejętności z obszaru nielinearnych technik komunikacji. Pieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu.

Nielinearne techniki komunikacji traktujemy jako element wzbogacający zarówno warsztat samokształcenia pracownika, jak i narzędzie pomocne w pracy z klientami finalnymi. Skuteczne jej wykorzystanie uwarunkowane jest kompetencjami informacyjnymi pracownika, a szczególnie umiejętnością identyfikacji słów kluczy. Umiejętność tę traktujemy  priorytetowo.

Poziom identyfikacji słów kluczy jest świadectwem umiejętności czytania ze zrozumieniem. Zjawisko wtórnego analfabetyzmu intelektualnego widoczne jest w nieporadności wobec treści, złej interpretacji istoty tekstu, problemach z krótkim ich streszczenie, przełożeniem na komunikat nielinearny itp.  Nieporadność wobec treści jest praktyce komunikacyjnej częstych źródłem konfliktów i sporów.

Ćwiczenia składające się na program szkolenia wymagają wysokiego poziomu sprawności komunikacyjnej. Dlatego potrzebna jest orientacyjna choćby diagnoza, sprawdzenie grupy – jaki jest poziom samodzielności interpretacji tekstu, wskazania jego istoty. Doświadczenia zebranie podczas pierwszych godzin zajęć zorientują trenera z jakim poziomem umiejętności informacyjnych zespołu ma do czynienia.

Realizując poszczególne ćwiczenia trener    może   dokonywać weryfikacji czasu  ich trwania (np. ze względu na liczebność grupy lub jej specyfikę) oraz niekiedy odstąpić od realizacji niektórych ich etapów, przy założeniu, że cele szkolenia zostaną osiągnięte.

Wskazówki metodyczne są materiałami o zróżnicowanej objętości. Jedne mają kilka stron, a inne zdecydowanie mniej. Nie oznacza to żadnych preferencji tematycznych. Nie jest też przejawem abnegacji autorskiej. Rzecz w tym, że wszystkie treści zawarte w niniejszym komplecie materiałów były wielokrotnie prezentowane w różnych audytoriach. Materiały dydaktyczne o zwiększonej czy poszerzonej objętości, zawierające dodatkowe treści, a których nie ma książce – są rezultatem doświadczeń wyniesionych z warsztatowej formuły ich prezentacji. Zapewne każdy trener, po zakończonym cyklu- zechce coś jeszcze dopowiedzieć, dopisać lub usunąć. Każda grupa nieco inaczej reaguje na te same treści i dlatego warto wspomnianymi uwagami odnotowywać oraz wyciągać z nich wnioski.