Trzy bryły widoczne na rysunku nie są ozdobą. Pokazują fundament 3iM: wiedzę, wartości oraz relacje między nimi. To z tej triady wyrasta infrastruktura intelektualna i mentalna zespołów realizujących wspólne cele.
3iM zwraca uwagę na poziom zwykle pomijany w opisie organizacji. Obok infrastruktury materialnej — procedur, technologii, budżetów, narzędzi i struktur formalnych — istnieje infrastruktura mniej widoczna, lecz decydująca dla jakości działania. To ona określa, jak zespół rozpoznaje stan rzeczy, jakie wartości rzeczywiście respektuje i w jaki sposób przechodzi od wiedzy do decyzji.
Dlatego trzy bryły symbolizują nie trzy hasła, lecz trzy warunki wspólnego rozpoznania. Bez wiedzy, wartości i relacji między nimi nie da się trafnie opisać problemu, odróżnić objawów od przyczyn ani skutecznie korygować procesów problemowych.
Inżynieria Intelektualna i Mentalna zespołów realizujących wspólne cele zajmuje się tą warstwą działania organizacji, która zwykle pozostaje mniej widoczna niż procedury, narzędzia, budżety, struktury formalne czy technologie. Nie dotyczy ona tego, czym zespół materialnie dysponuje, lecz tego, jak rozpoznaje stan rzeczy, jak porządkuje wiedzę, jakie wartości rzeczywiście respektuje i w jaki sposób przechodzi od rozpoznania problemu do decyzji oraz działania.
Specyfika 3iM polega na tym, że traktuje zespół nie tylko jako zbiór osób wykonujących zadania, lecz jako układ wspólnego rozpoznania. W takim układzie istotne są kategorie intelektualne, kategorie myślenia, paradygmaty, relacje wpływu, wartości deklarowane i wartości rzeczywiście respektowane. To one decydują o tym, co zespół uzna za problem, co potraktuje jako objaw, gdzie będzie szukał przyczyn i jakie rozwiązanie uzna za uzasadnione.
3iM nie ocenia ludzi i nie sprowadza trudności organizacyjnych do cech osobistych uczestników zespołu. Jej przedmiotem są intelektualne i mentalne uwarunkowania wspólnego działania. Dzięki temu możliwe staje się rozpoznanie sytuacji, w których organizacja ma dostęp do danych, procedur i kompetencji, a mimo to powtarza te same błędy, myli aktywność z rozwiązaniem problemu, uznaje zgodność za trafność rozpoznania albo utrwala w działaniu wartości inne niż te, które oficjalnie deklaruje.
W tym sensie 3iM jest metodyką suwerenności poznawczej organizacji. Pozwala zespołom odzyskać kontrolę nad własnym rozpoznaniem problemów, zanim ich błędy zostaną zapisane w procedurach, raportach, decyzjach lub systemach sztucznej inteligencji. Jej zadaniem jest identyfikacja krytycznych elementów infrastruktury intelektualnej i mentalnej oraz wskazanie miejsc, w których możliwa jest korekta prowadząca do bardziej trafnych, odpowiedzialnych i powtarzalnie skutecznych rozwiązań.
Metodyka suwerenności poznawczej
Obszarem naszych zainteresowań są procesy problemowe w zespołach realizujących wspólne cele. Rozpoznajemy je pod kątem suwerenności poznawczej zespołu: jego wiedzy oraz umiejętności potwierdzonych skutecznymi rozwiązaniami problemów i potencjałem ich powtarzalności. Suwerenność tę identyfikujemy w intelektualnych oraz mentalnych uwarunkowaniach pracy zespołu.
3iM to metodyka suwerenności poznawczej organizacji. Oznacza infrastrukturę intelektualną i mentalną organizacji oraz metodykę pracy nad tą infrastrukturą. W obszarze infrastruktury intelektualnej rozpoznawane są kategorie intelektualne, kategorie myślenia oraz paradygmaty myślenia. Jest to obszar poznawczych uwarunkowań pracy zespołów. Uwarunkowania mentalne obejmują syndromy barier mentalnych, czyli utrwalone konfiguracje rozpoznania, wartościowania i reagowania, które ograniczają zdolność zespołu do trafnego rozpoznawania problemów oraz przekształcania wiedzy w skuteczne rozwiązania.
3iM odróżnia infrastrukturę materialną zespołów oraz infrastrukturę intelektualną i mentalną. Analizuje ją w perspektywie interdyscyplinarnej oraz holistycznej. Interdyscyplinarność holistyczna jest rozumiana jako perspektywa poznawcza, a nie sumaryczne łączenie rezultatów wielu dziedzin wiedzy. W 3iM tworzy ją triada metodologiczna określająca poziom uważności i suwerenności poznawczej. Perspektywa wiedzy – wartości oraz relacji między nimi pozwala uniknąć jednostronności ujęć czysto ekonomicznych czy psychologicznych, które mają inne zadania niż 3iM.
Praktycznym celem metodyki suwerenności poznawczej jest identyfikacja krytycznych elementów infrastruktury 3iM oraz opracowanie działań naprawczych. Dotyczy to zarówno konkretnych projektów, jak i trwalszych form wspólnej realizacji celów.
Suwerenność poznawcza jest właściwością zespołu rekonstruowaną w 3iM na podstawie form działalności ujawniających się w procesach problemowych. Zarówno diagnoza ich uwarunkowań, jak i rekomendacja działań naprawczych nie dotyczą konkretnych osób.
Obszar suwerenności poznawczej
Ryzyka ograniczane lub wykluczane przez 3iM
Unikatowe w dobie AI umiejetności
Obszarem naszych zainteresowań są procesy problemowe w zespołach realizujących wspólne cele. Rozpoznajemy je pod kątem suwerenności poznawczej zespołu: jego wiedzy oraz umiejętności potwierdzonych skutecznymi rozwiązaniami problemów i potencjałem ich powtarzalności. Suwerenność tę identyfikujemy w intelektualnych oraz mentalnych uwarunkowaniach pracy zespołu
Ryzyka ograniczane lub wykluczane przez 3iM dotyczą tych procesów problemowych, w których zespół traci zdolność trafnego rozpoznawania stanu rzeczy, odróżniania objawów od przyczyn oraz przekształcania wiedzy w skuteczne rozwiązania. W takich sytuacjach organizacja może dysponować dobrymi danymi, nowoczesnymi narzędziami, rozbudowanymi procedurami i kompetentnymi ludźmi, a mimo to podejmować decyzje oparte na niepełnym, zniekształconym albo jednostronnym ujęciu problemu.
3iM rozpoznaje te ryzyka na poziomie infrastruktury intelektualnej i mentalnej zespołu. Oznacza to analizę kategorii intelektualnych, kategorii myślenia, paradygmatów, wartości rzeczywiście respektowanych, relacji wpływu oraz syndromów barier mentalnych. Dzięki temu można zobaczyć nie tylko widoczne skutki trudności organizacyjnych, lecz także głębsze mechanizmy, które powodują ich powtarzalność.
3iM umożliwia pozyskanie unikatowych umiejętności szczególnie istotnych w dobie AI. Umożliwiają one docieranie do deformacji intelektualnych i mentalnych rozpoznawanych przez sztuczną inteligencję jako obowiązuje w zespole sposoby działania. Umiejętności te tworzą silny fundament epistemologiczny i ontologiczny zapewniający zespołom samodzielność poznawczą i korzyści z niej wynikających.