Umiejętność rozpoznawania kodu komunikacyjnego

Pierwszym z narzędzi zamontowanych w sejsmografie barier intelektualnych jest analizator indywidualnego kodu komunikacyjnego każdego uczestnika zespołu.

Fakt tak odmiennego rozumienia różnych stanów rzeczy wymaga od każdego, racjonalnie  pracującego zespołu –ustalenia: kto – w jaki sposób rozumie interesujące nas stany rzeczy. Ustalenie takie nazywamy poznawaniem kodu komunikacyjnego odbiorcy. Poznanie tego kodu pozwoli zespołowi uniknąć wielu nieporozumień i kontrowersji. Jak to zrobić?

Wystarczy prosty formularz, w którym każdy uczestnik ankiety zaznaczy czym dla niego jest – w pierwsze kolejności – określony stan rzeczy. Oczywiście w formularzu sporządzonym dla własnych potrzeb wpiszemy te stany rzeczy, które znajdują się w polu naszych codziennych zainteresowań. Poznanie naszych wzajemnych preferencji komunikacyjnych ułatwi naszą pracę i poprawi relacje międzyludzkie. Jak się bowiem okazuje większość nieporozumień ma charakter komunikacyjny właśnie i wynika z faktu, że mówiąc tym samym językiem mamy często na myśli zupełnie inne stany rzeczy.

Skoro już mowa o kompetencjach komunikacyjnych warto zwrócić uwagę na tryb, w jakim odnosimy się do interesujących nas stanów rzeczy.

Są dwa, zasadniczo różne: opisowy oraz normatywny. Nie można ich mylić lub stosować zamienne. W trybie opisowym liczy się zgodność naszego opisu z tym, co zastane.  W trybie normatywnym orzekamy to, co powinno być – naszym zdaniem lub według opinii kogoś innego. Opis jest prawdziwy lub fałszywy. Tryb normatywny ma charakter wartościujący – odpowiada nam lub nie, ale nie można o nim powiedzieć z sensem, że jest prawdziwy, co najwyżej – zgodny z naszymi wyobrażeniami o tym, jak powinno być.