Metodyka suwerenności poznawczej zespołu
Obszarem naszych zainteresowań są procesy problemowe w zespołach realizujących wspólne cele. Rozpoznajemy je pod kątem suwerenności poznawczej zespołu: jego wiedzy oraz umiejętności potwierdzonych skutecznymi rozwiązaniami problemów i potencjałem ich powtarzalności. Suwerenność tę identyfikujemy w intelektualnych oraz mentalnych uwarunkowaniach pracy zespołu.
3iM to metodyka suwerenności poznawczej organizacji. Oznacza infrastrukturę intelektualną i mentalną organizacji oraz metodykę pracy nad tą infrastrukturą. W obszarze infrastruktury intelektualnej rozpoznawane są kategorie intelektualne, kategorie myślenia oraz paradygmaty myślenia. Jest to obszar poznawczych uwarunkowań pracy zespołów. Uwarunkowania mentalne obejmują syndromy barier mentalnych, czyli utrwalone konfiguracje rozpoznania, wartościowania i reagowania, które ograniczają zdolność zespołu do trafnego rozpoznawania problemów oraz przekształcania wiedzy w skuteczne rozwiązania.
3iM odróżnia infrastrukturę materialną zespołów oraz infrastrukturę intelektualną i mentalną. Analizuje ją w perspektywie interdyscyplinarnej oraz holistycznej. Interdyscyplinarność holistyczna jest rozumiana jako perspektywa poznawcza, a nie sumaryczne łączenie rezultatów wielu dziedzin wiedzy. W 3iM tworzy ją triada metodologiczna określająca poziom uważności i suwerenności poznawczej. Perspektywa wiedzy – wartości oraz relacji między nimi pozwala uniknąć jednostronności ujęć czysto ekonomicznych czy psychologicznych, które mają inne zadania niż 3iM.
Praktycznym celem metodyki suwerenności poznawczej jest identyfikacja krytycznych elementów infrastruktury 3iM oraz opracowanie działań naprawczych. Dotyczy to zarówno konkretnych projektów, jak i trwalszych form wspólnej realizacji celów.
Suwerenność poznawcza jest właściwością zespołu rekonstruowaną w 3iM na podstawie form działalności ujawniających się w procesach problemowych. Zarówno diagnoza ich uwarunkowań, jak i rekomendacja działań naprawczych nie dotyczą konkretnych osób.